Bij oude brokstukken
In de Valle dei Templi bij Agrigento
Muurversiering in Sciacca
Ezel aan de trekhaak op het eiland Levanzo
Slotruïne in Erice in de laaghangende bewolking
De Egadische eilanden Flavignana, Levanzo en Marittimo vanuit de lucht.
Onze vakantiereis naar Sicilië zit er weer op. In het begin wat regen gehad maar later werd het prima weer om veel te bezichtigen. Droog, niet te heet. De terugvlucht is uiteindelijk vlot verlopen. Alleen wat in spanning gezeten omdat op de internetprint de gevens van de paspoorten niet stonden vermeld. We hadden ze er maar met de pen opgezet, in de hoop dat dat geen problemen zou opleveren. Dat viel dus mee, alleen moest Annemiek haar koffer opendoen omdat ze een gevaarlijk wapen hadden ontdekt, namelijk een kurkentrekker. Op airport Weeze is die ongehinderd door de controle gekomen, maar in Trapani waren ze alerter.
Sicilië is me erg goed bevallen, uiterst vriendelijke mensen. Verschillende keren werden we tijdens onze wandelingen gevraagd of we in de auto mee wilden rijden.
Ook de natuur was geweldig, volop bloemen en fris groen.
Bij de Vallei der Tempels bij Agrigento spraken we een Marokkaan, die toeristen in een soort golfkarretje rondreed. Hij was niet zo te spreken over de Sicilianen, hij vond de Nederlanders veel prettiger, strikt, zei hij steeds. Hij was 18 jaar geleden in Amsterdam geweest voor familiebezoek en hij was uiterst correct door een taxichauffeur bij zijn familie voor de deur afgezet. De chauffeur had zelfs gewacht om te zien of de familie van de Marokkaan thuis was.
Hij keek er van op dat we voor 40 euro de man een retourvliegticket hadden.
Hij snapte nu waarom hij tegenwoordig zoveel Nederlanders en Duitsers zag. Op Sicilië was het gemiddelde maandinkomen 600 euro vertelde hij.
Annemiek had de reis (in overleg) gepland. De hotels gereserveerd en de tijden van het openbaar vervoer uitgezocht, alles netjes op papier gezet.
Op zondag 9 maart was de reis van Agrigento naar Sciacca. We hadden een dag ervoor nog geïnformeerd of de bus op zondag ook 's morgens vertrok, dat was het geval volgens de dame achter het loket.
Dus wij kwamen om 10:00 uur bij de bushalte, bleek er pas om 15:00 uur een bus te gaan. Onder het kolommetje Festivi op de timetable valt ook de zondag en niet alleen feestdagen. De taal is en blijft een probleem.
Dat was even een streepje door ons programma. We hebben de koffers maar in de kluis bij het station gezet en de stad nog maar eens goed op ons gemak bekeken. O.a. het plaatselijke kerkhof bezocht. Prachtige tempeltjes en bouwwerkjes staan daar voor de doden. Allemaal met foto's en rijk versierd.
In Sciacca stopte de bus, omdat het zondag was, niet bij de halte die we hadden voorzien, maar aan de rand van de stad bij het ziekenhuis.
Aan een man die daar stond te wachten, naar later bleek op zijn vrouw die in het ziekenhuis op bezoek was, hebben we de weg gevraagd. Hij sprak wat Frans en bood ons uiteindelijk aan om, als zijn vrouw weer terug was, ons naar het centrum van de stad te brengen. Zijn vrouw kwam maar niet opdagen, hij belde haar mobiel maar dat lukte ook niet. Toen heeft hij ons toch maar weggebracht, zijn vrouw moest dan maar even wachten.
In het centrum vroegen we opnieuw naar de weg, die man haalde het hele café erbij om te vragen waar het hotel nou precies lag.
Ook hij bood aan om ons naar het hotel te brengen, van dat aanbod namen we natuurlijk gretig gebruik. Hij stopte voor het hotel, stapte uit, liep naar de deur om te voelen of die open was. Uiterst voorkomend allemaal.
We hadden echt geluk dat we op het juiste moment de juiste mensen troffen, Sciacca is namelijk tegen een helling aan gebouwd, met veel trappen en smalle straatjes, we zouden het hotel ooit met veel moeite hebben bereikt.
Vanuit Sciacca hebben we een soort openlucht museum bezocht. Dat deden we lopend. Dat lopen in Italië is een verhaal apart. Ze kijken je raar aan als je zegt dat je ergens lopend naar toe wil.Wat ergens ook wel logisch is, want in de steden, vooral zo'n stad als Sciacca, moet je je een weg banen door de straten, steegjes e.d.
Die steden zijn helemaal niet op auto's berekend. Ze hebben geen ruimte. Overal maar dan ook overal staan auto's geparkeerd. Dus de trottoirs staan vol, de hoeken van de straten, de zebrapaden. Het is werkelijk een jungle van voertuigen. Je ziet dan ook geen enkele kinderwagen, rollator of rolstoel. Geen steden dus voor kinderen, gehandicapten en ouderen. Bovendien zie je geen enkele auto zonder blikschade, alles rijdt en vliegt door elkaar, verkeersregels lappen ze massal aan hun (Italiaanse) laars. Gewoon wie het eerste bij een kruising is, heeft voorrang. Of het nu wel of niet een voorrangskruising is.
Op de buitenwegen razen de auto's je voorbij.
Wat wel weer erg opvallend is, dat ze altijd stoppen voor voetgangers. Als je duidelijk aangeeft dat je wil oversteken, al of niet op een zebrapad, stoppen ze. Je moet niet treuzelen of wachten tot ze stoppen. We hebben al dat verkeer overleefd, al moet je wel stalen zenuwen hebben.
Maar goed wij liepen dus wel overal naar toe, dus ook naar dat openluchtmuseum van een Siciliaan die doordat hij in Amerika door een rivaal in de liefde, in elkaar was geslagen, een beetje gek was geworden en terug was gegaan naar Sicilië, daar een stuk grond kocht, er een huis opzette en aan het beeldhouwen ging. Op elke steen, rots en noem maar op beitelde hij gezichten. Duizenden, tot aan zijn dood in 1967. Ook groef hij een heel grottenstelsel uit achter in zijn tuin.
Toen we bij het museum kwamen, was er niemand te bekennen, dus gingen wij maar alvast de tuin in. Halverwege het terrein kwam een man ons achterop, hij vertelde ons hoe we het beste de route konden lopen. Iedereen komt daar natuurlijk met de auto aan en dat hoort hij wel, maar op voetgangers rekent hij niet.
Weer bij het huis aangekomen, zat hij pontificaal aan een tafeltje dat hij inmiddels buiten had gezet, trok het laatje open en liet ons een stukje papier zien waarop in verschillende talen stond dat een donatie erg welkom was. Er werd namelijk geen entree geheven.
Een ander opvallend punt was de netheid, in ieder geval het gebrek daaraan. Overal zag je rommel liggen, plastic flessen noem maar op. Langs de weg, tussen de rotsen langs de kust en pier. Zelfs de buschauffeur gooide toen hij bij een halte wat langer moest wachten, zijn sinaasappelschillen en krant gewoon uit zijn raampje de straat op.
Toch zag je overal vuilcontainers staan, veel met zwerfkatten erin, ook zag je dat de containers werden leeg gemaakt door vuilniswagens.
Het kan natuurlijk zijn dat dat vuil er nog ligt uit een tijd dat er geen huisvuil werd opgehaald, door een staking b.v.
Ook is alles, muren, bankjes, standbeelden ed. vol gekliederd met grafitti en teksten, vooral liefdesverklaringen. Je weet wel hartjes met pijltjes.
Het is tegenstrijdig die rommel, ze hebben prachtige kunstwerken, gevoel voor schoonheid, prachtige balcons en hekken hebben we gezien, allemaal kunstzinnig ontworpen.
Mooi om zo weer eens andere volkeren tegen te komen en de verschillen te zien.
Onze indruk is dat de Italianen, in ieder geval de Sicilianen die wij hebben meegemaakt, een open, beetje kinderlijk volk is, ze laten anderen meegenieten en vinden het prachtig als je hun land bezoekt. Ze houden van felle kleurtjes en van alles dat glimt en schittert. Hun auto, daar komen ze niet uit. Je ziet vaak geparkeerde auto's staan, vooral bij de haven en aan zee, waar het ruim is, waarin iemand zit te lezen. Blijkbaar even uit de drukte weg.
Opvallend is ook dat je op straat vaak groepjes mannen ziet staan, druk pratend en gesticulerend. Groepjes vrouwen zie je nooit.
Dat met elkaar praten, is voor ons nuchtere Hollanders apart. Het is net of ze ruzie hebben.
Het katholieke geloof, in ieder geval de uitbeelding daarvan, is overal nadrukkelijk aanwezig. Overal beeldjes, vooral van Maria. Processies door de straten, volle kerken. En overal maar dan overal kerkgebouwen, de één nog mooier dan de andere. Het moet kapitalen kosten om dat allemaal in stand te houden.
In Trapani
Nog volop te koop op Sicilië
Wie alle foto's wil zien, moet
hier klikken.
kinderen.JPG)
